Niks nieuws

Dit jaar ga ik iets nieuws doen. Ik ga iets niet doen, namelijk nieuwe dingen kopen. Eten en nuttige zaken als tandpasta en wc-papier mogen wel, en ook benzine voor mijn autootje. Maar geen gezellige nieuwe spullen voor mijn huis, geen nieuwe hippe edoch praktische kleren, geen boeken. Oeps.

Anderen gingen mij voor en zagen hun leven behoorlijk veranderen en hielden als bonus meer geld over.  Dat wil ik wel. Een dikke zak met geld en een nieuwe, geheel verbeterde Els aan het eind van rit.  Jeuj.

 

Tuin & Texel

Vandaag verder gegaan met de achtertuin. Kleine beetjes werk met pauzes. Het gras gemaaid, maar wel het mooie perkje pinksterbloemen laten staan. Dat maaien kon ik niet over m’n hart verkrijgen. Rondom de moestuinbakken en de borders staat het gras ook op junglehoogte. Rondom de eerste moestuinbak heb ik nu geknipt, op de knietjes, maar ook hier voorzichtig om de pinksterbloemen en over de rand van de bak heen geklommen aardbeienplantjes heen.

Mijn moestuinbakken

Mijn moestuinbakken

Met de auto naar de Monnikenweg voor een wandelrondje bij de Rovershut. Ik moet altijd even denken aan het oude Texels Museum hier in het bos. De meeste mensen die ik tegenkwam waren minstens één seizoen warmer gekleed dan ik. Dankzij een lang stuk blauw tape en rekoefeningen tussendoor hield m’n zere knie het goed. Onderweg probeer ik sinds kort goed op m’n houding te letten volgens de methode van Katy Bowman. Moe… maar lekker moe naar huis.

Een paadje dat ik nog niet kende

Een paadje dat ik nog niet kende

Er was nog eten over van gisteren. Ovenschotel met zalm en groenten in krabfumet. Ik drink er een wijntje bij.

Poes wou ook

Poes wou ook

Mijn Moment 2013

Vorig jaar vierde ik mijn Grote Oversteek naar Texel in Mijn Moment, een geweldig initiatief van Henk-Jan Winkeldermaat. Mijn Moment van 2013 was verdwaald… ik heb de broodkruimels gevolgd en het teruggevonden. Nu hier te lezen.

ImageZomervakantie 1976. Ik was twaalf en we waren op Texel. Ik ging in het stapelbed in het huisje helemaal op in in het allereerste boek dat ik ooit voor mezelf had gekocht. Een natuurboek natuurlijk, en ik zou later bioloog worden. In het boek stond dat je onder bijzondere omstandigheden en met véél geluk, het lichten van de zee kon zien, veroorzaakt door kleine algen die je normaal niet kon zien. Het idee vond ik betoverend en sindsdien wilde ik, moest ik, dit wonder beleven. Net als een zonsverduistering en het noorderlicht trouwens.

Na mijn verhuizing van Amsterdam naar Texel in 2012 kon ik na jaren vooral in de stad geweest te zijn eindelijk mijn hart weer ophalen en heel veel in de natuur zijn. Goed voor mijn lijf, maar nog beter voor mijn ziel. In de zomer van 2013 was daar na al die jaren dan eindelijk het wonder. Erik en ik reden in de donkere nacht door de duinen naar het strand. Ik kleedde me uit en waadde door het water en zag de spetters oplichten. Ik moest zwemmen. Best eng in het stikkedonker. De beloning was overweldigend, ik zwom in licht. Samen genoten we van dit zeldzame fenomeen, van elkaar en van mijn jeugddroom die uitkwam.

Niet meer werken door ziekte en toch voldoening vinden in het leven, in een tijd waarin iedereen zijn eigen merk is. Dat is een hele opgave. Natuur, mooie mensen en liefde houden me overeind. En iets van binnen, al snap ik niet precies wat.

Image

De wereld vangen

De zon schreeuwde mij gisteren uit bed. Na de koude winterweken met vorst en sneeuw leek het ineens wel lente op Texel. Er was hier maar weinig sneeuw gevallen en er lag na een dag dooi al bijna niks meer. Even goed nog ingepakt als een michelinvrouwtje bromde ik enthousiast naar buiten, het eiland over. De zachte lucht rook alweer lekker naar bos en boerenland. Het liefst zou ik hele dagen buiten zijn en lange wandelingen en fietstochten maken. Nu houd ik het nog kort… langzaam opbouwen is het devies.

Als ik alleen door de natuur loop zie ik altijd zoveel moois wat ik het liefste direct zou laten zien, maar helaas lijkt het 3G-net op Texel wel gatenkaas. Zonder iPhone zijn de wandelingen anders. Ze worden vastgelegd in beeld en er ontstaat een collectie die ik steeds opnieuw bekijk en waar ik steeds weer blij van word. Mijn wereld, wat heerlijk!

Zeldzaam voldaan reed ik weer naar huis, waar ik eindelijk mijn instagrams kon posten.

Strandstronk - Jan Ayeslag Texel

Strandstronk – Jan Ayeslag Texel

Dingen doen

Mee met m'n schoonvader in de jeep... over het strand van Ameland. Hoogtepunt

Mee met m’n schoonvader in de jeep… over het strand van Ameland. Hoogtepunt.

Schrijven over dingen die goed gaan is niet zo moeilijk. Lekker zelfs. Maar als het minder goed gaat… wat moeten andere mensen daarmee? Dat ik zo baal van die verpeste winters waarin elk klein virus ervoor zorgt dat ik maanden moet leven op een batterij van een scharrige 20%. Dat ik steeds het gevoel heb dat ik me moet verontschuldigen. Dat ik ervan baal dat ik tegen zoveel dingen nee moet zeggen omdat de prioriteit ligt bij de basis. Gezond en lekker eten, kleine klungels in huis en rust. Met die 20% kan ik het best een poosje uithouden. Ik verhonger niet en heb ontzettend leuke en bijzondere sociale contacten, vooral via internet.

Deze week is er een lezing om de hoek. Leuk onderwerp. Leuke mensen. Ik wil erheen. Dat betekent plannen. Middagdut doen en een maaltijd uit de vriezer ontdooien, want koken kost energie. Maar op diezelfde dag gaan we met een paar buurtcommissieleden de resultaten van onze enquete onder de buurtbewoners uiteen rafelen. Twee dingen op één dag. Hoe ga ik dat redden? En donderdagochtend komt m’n hulp van de thuiszorg. Onmisbaar, maar ook als zij het werk doet ben ik daarna doodmoe.

Het gaat nog wel even duren dit. En ergens middenin zo’n periode moet ik altijd mentaal schakelen. Echt accepteren dat er voorlopig niet meer in zit en genieten van wat wel kan. Ik ga weer een lijstje maken… van leuke dingen.