Beveiligd: Maandag

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Beveiligd: Na het fuck-it dieet

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Tuin & Texel

Vandaag verder gegaan met de achtertuin. Kleine beetjes werk met pauzes. Het gras gemaaid, maar wel het mooie perkje pinksterbloemen laten staan. Dat maaien kon ik niet over m’n hart verkrijgen. Rondom de moestuinbakken en de borders staat het gras ook op junglehoogte. Rondom de eerste moestuinbak heb ik nu geknipt, op de knietjes, maar ook hier voorzichtig om de pinksterbloemen en over de rand van de bak heen geklommen aardbeienplantjes heen.

Mijn moestuinbakken

Mijn moestuinbakken

Met de auto naar de Monnikenweg voor een wandelrondje bij de Rovershut. Ik moet altijd even denken aan het oude Texels Museum hier in het bos. De meeste mensen die ik tegenkwam waren minstens één seizoen warmer gekleed dan ik. Dankzij een lang stuk blauw tape en rekoefeningen tussendoor hield m’n zere knie het goed. Onderweg probeer ik sinds kort goed op m’n houding te letten volgens de methode van Katy Bowman. Moe… maar lekker moe naar huis.

Een paadje dat ik nog niet kende

Een paadje dat ik nog niet kende

Er was nog eten over van gisteren. Ovenschotel met zalm en groenten in krabfumet. Ik drink er een wijntje bij.

Poes wou ook

Poes wou ook

Mijn Moment 2013

Vorig jaar vierde ik mijn Grote Oversteek naar Texel in Mijn Moment, een geweldig initiatief van Henk-Jan Winkeldermaat. Mijn Moment van 2013 was verdwaald… ik heb de broodkruimels gevolgd en het teruggevonden. Nu hier te lezen.

ImageZomervakantie 1976. Ik was twaalf en we waren op Texel. Ik ging in het stapelbed in het huisje helemaal op in in het allereerste boek dat ik ooit voor mezelf had gekocht. Een natuurboek natuurlijk, en ik zou later bioloog worden. In het boek stond dat je onder bijzondere omstandigheden en met véél geluk, het lichten van de zee kon zien, veroorzaakt door kleine algen die je normaal niet kon zien. Het idee vond ik betoverend en sindsdien wilde ik, moest ik, dit wonder beleven. Net als een zonsverduistering en het noorderlicht trouwens.

Na mijn verhuizing van Amsterdam naar Texel in 2012 kon ik na jaren vooral in de stad geweest te zijn eindelijk mijn hart weer ophalen en heel veel in de natuur zijn. Goed voor mijn lijf, maar nog beter voor mijn ziel. In de zomer van 2013 was daar na al die jaren dan eindelijk het wonder. Erik en ik reden in de donkere nacht door de duinen naar het strand. Ik kleedde me uit en waadde door het water en zag de spetters oplichten. Ik moest zwemmen. Best eng in het stikkedonker. De beloning was overweldigend, ik zwom in licht. Samen genoten we van dit zeldzame fenomeen, van elkaar en van mijn jeugddroom die uitkwam.

Niet meer werken door ziekte en toch voldoening vinden in het leven, in een tijd waarin iedereen zijn eigen merk is. Dat is een hele opgave. Natuur, mooie mensen en liefde houden me overeind. En iets van binnen, al snap ik niet precies wat.

Image

De wereld vangen

De zon schreeuwde mij gisteren uit bed. Na de koude winterweken met vorst en sneeuw leek het ineens wel lente op Texel. Er was hier maar weinig sneeuw gevallen en er lag na een dag dooi al bijna niks meer. Even goed nog ingepakt als een michelinvrouwtje bromde ik enthousiast naar buiten, het eiland over. De zachte lucht rook alweer lekker naar bos en boerenland. Het liefst zou ik hele dagen buiten zijn en lange wandelingen en fietstochten maken. Nu houd ik het nog kort… langzaam opbouwen is het devies.

Als ik alleen door de natuur loop zie ik altijd zoveel moois wat ik het liefste direct zou laten zien, maar helaas lijkt het 3G-net op Texel wel gatenkaas. Zonder iPhone zijn de wandelingen anders. Ze worden vastgelegd in beeld en er ontstaat een collectie die ik steeds opnieuw bekijk en waar ik steeds weer blij van word. Mijn wereld, wat heerlijk!

Zeldzaam voldaan reed ik weer naar huis, waar ik eindelijk mijn instagrams kon posten.

Strandstronk - Jan Ayeslag Texel

Strandstronk – Jan Ayeslag Texel

Dingen doen

Mee met m'n schoonvader in de jeep... over het strand van Ameland. Hoogtepunt

Mee met m’n schoonvader in de jeep… over het strand van Ameland. Hoogtepunt.

Schrijven over dingen die goed gaan is niet zo moeilijk. Lekker zelfs. Maar als het minder goed gaat… wat moeten andere mensen daarmee? Dat ik zo baal van die verpeste winters waarin elk klein virus ervoor zorgt dat ik maanden moet leven op een batterij van een scharrige 20%. Dat ik steeds het gevoel heb dat ik me moet verontschuldigen. Dat ik ervan baal dat ik tegen zoveel dingen nee moet zeggen omdat de prioriteit ligt bij de basis. Gezond en lekker eten, kleine klungels in huis en rust. Met die 20% kan ik het best een poosje uithouden. Ik verhonger niet en heb ontzettend leuke en bijzondere sociale contacten, vooral via internet.

Deze week is er een lezing om de hoek. Leuk onderwerp. Leuke mensen. Ik wil erheen. Dat betekent plannen. Middagdut doen en een maaltijd uit de vriezer ontdooien, want koken kost energie. Maar op diezelfde dag gaan we met een paar buurtcommissieleden de resultaten van onze enquete onder de buurtbewoners uiteen rafelen. Twee dingen op één dag. Hoe ga ik dat redden? En donderdagochtend komt m’n hulp van de thuiszorg. Onmisbaar, maar ook als zij het werk doet ben ik daarna doodmoe.

Het gaat nog wel even duren dit. En ergens middenin zo’n periode moet ik altijd mentaal schakelen. Echt accepteren dat er voorlopig niet meer in zit en genieten van wat wel kan. Ik ga weer een lijstje maken… van leuke dingen.

Mijn moment

texel

Lente. Carillonklanken dwarrelen over de Jordaan naar mijn balkon. Mussen vliegen af en aan. Buiten krijgen de bomen langs de grachten nieuwe blaadjes, een betoverend groen waas. Lopend door de smalle zonnige straten wil ik genieten, maar mijn buik zit in de knoop. Ik wil naar buiten. Ontsnappen uit de stad. Knerpend zand. Ruisende bomen. Lucht voor zieke longen. Mijn huis in Amsterdam voor een huis op Texel… ruilen. Maar de spelregels zijn weer eens veranderd en we kunnen niet tekenen. De stad is van steen.

Op 30 juli neemt een grote wagen al mijn spullen mee naar het eiland. Op de boot knijp ik in de hand van mijn lief. We eten Chinees in de tuin en slapen tussen de dozen.

Hoogzomer. Ik lig op mijn picknicktafel naar de meteorietenregen te kijken. Ze maken geen geluid. Mijn benen zitten vol bloederige strepen door de scherpe doorns maar ik word beloond met bakken vol dikke zoete bramen. Ik proef schapenkaas. Hele jonge en hele oude. Ik loop op blote voeten over een grazig pad naar de Hoge Berg. Ik duik in zoute golven en laat mijn voeten wegzakken in het natte zand. Was de lucht ooit zo blauw boven Amsterdam?

Herfst. Ineens ben ik ziek en de wereld wordt heel klein. Mijn tuin is het universum en ik zoek tussen de wijnranken naar spinnen en stop af en toe een sappige druif in mijn mond. Ik zet mijn tuinstoel op een beschut plekje en geniet uren van de zon ondanks de frisse wind. De vogels hebben het voer ontdekt dat ik heb opgehangen. Mezen, mussen, groenlingen en vinken. Een grote bonte specht. Een roodborstje vliegt tegen het raam en ligt hijgend in mijn hand. Is dat bloed in zijn snavel? De kwetsbaarheid van het leven. Een grote rode kip komt zomaar de tuin in gestapt. Van mij mag ze blijven, maar dat doet ze niet.

Het is koud. Dik ingepakt stap ik na lange weken in en om het huis weer op de brommer. Hij wacht op me in het bos terwijl ik mijn rondje loop. Langzaam groeit de wereld weer. Wat ruikt het eiland lekker. De toeristen zijn weg en ook de bramen. De heide is allang uitgebloeid en de paddestoelen hebben het mooiste gehad. Het is stil en ik hoor de wind door de dennen ruisen. Ergens roept een buizerd. Ik drink op een bankje groene thee uit mijn thermos. De damp blijft even hangen.

Ik ben verhuisd naar Texel.

Deze post verscheen eerder in het kader van ‘Mijn Moment’, een initiatief van Henk-Jan Winkeldermaat