Serieus

Mijn huisarts verwees me na het eerste consult dat ik bij hem had subiet  door naar de longarts, die bij mij astma constateerde. De huisarts die ik daarvoor had verwees me helemaal niet door  en vroeg alleen af en toe of ik ‘piepte’. Toen had ik nog geen idee wat dat was, piepen, en pas in Davos hoorde ik bij andere patiënten hoe dat klonk, een piepende ademhaling door het samenknijpen van ontstoken en geïrriteerde luchtwegen. Nooit gedaan, piepen. Mijn astma is anders, zoals het trouwens bij iedereen anders is. Ik was van kinds af aan bronchitisklant. Zo’n bacteriële luchtweginfectie, die meestal direct na het begin van een verkoudheid inzette, ging bij mij nooit vanzelf over. Ik kreeg even goed maar zelden antibiotica tegen omdat Nederland een verstandig land is waar men terughoudend is met het voorschrijven van antibiotica (in de humane geneeskunde dan, want veeartsen in de bio-industrie schrijven lustig voor aan nog-niet-eens-zieke kippen en ander vee). Ik was niet zo assertief om aan te dringen op doorverwijzing en wist ook niet zo goed waarheen. Ik dacht gewoon dat ik een slechte weerstand had (ik bleek later een immuunstoornis te hebben) en vond die terughoudende antibioticastrategie op zich niet verkeerd. Maar ja… op een gegeven moment was ik wel de helft van het jaar ziek en kon mijn loopbaan als adviseur cultureel erfgoed en ruimtelijke inrichting op mijn buik schrijven. Ook mijn sociale leven ging voor een flink deel naar de barbiesjes omdat ik steeds vaker  afspraken moest afbellen en mensen stellen dat nou eenmaal niet op prijs. Luchtweginfecties, daarvan wekenlang ziek zijn en daarna nog veel langer moeten herstellen. Ik snapte het zelf niet eens, hoe moet je dat dan uitleggen aan je vriendinnen? Aan je familie? Een échte griep, daar ben je goed ziek van, dat snapt iedereen. Maar van zo’n suf verkoudheidsvirus ben je toch niet zo lang uit de running? Ik moest wel een aansteller zijn. Waarschijnlijk was het psychisch. Ik heb het allemaal gedacht. Tot ik er na jaren echt niet meer onderuit kon. Ik ging terug naar de oude huisarts die ik als piepjonge student had, omdat ik me bij hem altijd totaal serieus genomen voelde. Hij verwees me door en sindsdien heb ik via de longarts de juiste medicatie. Nu werd ik serieus genomen door mijn huisarts. Maar ook door mezelf, en dat werd tijd.

Thuis

Nederland. Amsterdam. Ik woon hier al m’n hele leven en toch voelt het als een enorme overgang weer thuis te zijn na een dikke drie maanden in Davos. Om maar een ding te noemen: wat moet je veel dóen thuis! Gewoon een beetje opruimen, eten koken, afwassen, af en toe een afspraak buiten de deur. Allemaal niet indrukwekkend, maar het voelt als véél en dat had ik niet verwacht nu het drukke bewegingsprogramma van Davos er niet meer is. Ik ben blij dat ik mezelf de tijd heb gegeven om te acclimatiseren en zo min mogelijk afspraken heb gemaakt. Mijn hoofd en lijf zijn veel te hard bezig met wennen en vooral met het laten inzinken wat er gebeurd is in de afgelopen maanden. Alles wat ik doe of wat er gebeurt bekijk ik met andere ogen. Kost het me energie? Geeft het me energie? Kan het anders? Hoe voelt het?

Op de automatische piloot gewoon doen wat ik wil doen en maar zien waar het schip strandt is geen optie. Dat schip strandt namelijk in Davos, bij een volgende opname, en hoe fijn ik het daar ook gevonden heb, dat wil ik graag voorkomen door mijn grenzen goed te bewaken.

Er is één grens die ik hier niet goed kan bewaken, en dat is die van de lucht. Heel merkbaar is dat de lucht hier veel vochtiger is dan in Davos, en aan de toegenomen reactiviteit merk ik na een week alweer dat mijn longen het hier minder fijn vinden. Er zit weer een dikke kerel op mijn borst – een naar drukkend gevoel. De ‘indien nodig’ medicatie die de longarts in Davos heeft voorgeschreven en die ik daar niet hoefde te gebruiken zit hier alweer standaard in m’n tas.