Waarde

Volgens de longarts in Davos zit werken er voor mij niet meer in. “Uw werk wordt gezond te blijven”. Ondertussen zijn er tussen de periodes dat ik geveld ben wel degelijk periodes dat ik me beter voel en dan dus aan m’n conditie kan werken. Met als catch: het kan zomaar ineens over zijn, simpel doordat er een verkoudheid langskomt.
Nou is het met werk zo dat je er met enige voorspelbaarheid aanwezig moet kunnen zijn. Je spreekt wel eens af iets te doen, klaar te hebben, te presenteren.
Mijn specialisme is erfgoed, en dan vooral hoe wij ermee omgaan in de ruimtelijke inrichting, zowel toegepast in beleid en uitvoering, als beschouwend in cultuurfilosofische zin. Zó, dat staat gewichtig. Maar sinds ik definitief uitviel door ziekte, nu een jaar of drie geleden, heb ik geen bijdrage meer geleverd aan mijn vak. En ik wil dat wel weer, maar hoe? Als ad-hoc deelnemer aan projecten? Als adviseur? Als blogger? Als promovendus?

Eén ding is zeker. Ik houd het niet vol om mijn gezondheid serieus zo goed mogelijk te houden als ik daarnaast geen waarde kan brengen die breder is dan mijn eigen levenssfeer.