De wereld vangen

De zon schreeuwde mij gisteren uit bed. Na de koude winterweken met vorst en sneeuw leek het ineens wel lente op Texel. Er was hier maar weinig sneeuw gevallen en er lag na een dag dooi al bijna niks meer. Even goed nog ingepakt als een michelinvrouwtje bromde ik enthousiast naar buiten, het eiland over. De zachte lucht rook alweer lekker naar bos en boerenland. Het liefst zou ik hele dagen buiten zijn en lange wandelingen en fietstochten maken. Nu houd ik het nog kort… langzaam opbouwen is het devies.

Als ik alleen door de natuur loop zie ik altijd zoveel moois wat ik het liefste direct zou laten zien, maar helaas lijkt het 3G-net op Texel wel gatenkaas. Zonder iPhone zijn de wandelingen anders. Ze worden vastgelegd in beeld en er ontstaat een collectie die ik steeds opnieuw bekijk en waar ik steeds weer blij van word. Mijn wereld, wat heerlijk!

Zeldzaam voldaan reed ik weer naar huis, waar ik eindelijk mijn instagrams kon posten.

Strandstronk - Jan Ayeslag Texel

Strandstronk – Jan Ayeslag Texel

Leenberg

Voor mijn opname in Davos had ik me voorgenomen in m’n vrije tijd flink creatief te zijn. Ik had me samen met Dieuwke Spaans tijdens de lessen bij Artless voorbereid. Een hele knipselmap vol inspiratie ging mee in de rolkoffer. Natuurlijk ging het weer anders – wanneer leer ik nou eens dat het leven zich niet altijd goed laat plannen? Ik wilde de sneeuw in en dingen in het landschap maken, maar ik kom amper buiten en ben gewoon nog niet fit genoeg, ook na elf weken nog niet. Maar toch gebeurde er hier iets wat ik niet had verwacht of gepland: ik kreeg m’n eigen berg. Althans… te leen, voor vijftien weken maar liefst. Wat begon als een eerste plaatje voor de thuisblijvers van mijn uitzicht wordt inmiddels een intieme relatie – die ik deel met m’n > 1000 volgers op Twitter – met mijn berg.