Drenkeling

open.spotify.com/playlist/3F9rCPqAYobrzikDxAPG2H

Tot ik weer ergens aanspoel is klassieke muziek mijn reddingsboei.

De wereld vangen

De zon schreeuwde mij gisteren uit bed. Na de koude winterweken met vorst en sneeuw leek het ineens wel lente op Texel. Er was hier maar weinig sneeuw gevallen en er lag na een dag dooi al bijna niks meer. Even goed nog ingepakt als een michelinvrouwtje bromde ik enthousiast naar buiten, het eiland over. De zachte lucht rook alweer lekker naar bos en boerenland. Het liefst zou ik hele dagen buiten zijn en lange wandelingen en fietstochten maken. Nu houd ik het nog kort… langzaam opbouwen is het devies.

Als ik alleen door de natuur loop zie ik altijd zoveel moois wat ik het liefste direct zou laten zien, maar helaas lijkt het 3G-net op Texel wel gatenkaas. Zonder iPhone zijn de wandelingen anders. Ze worden vastgelegd in beeld en er ontstaat een collectie die ik steeds opnieuw bekijk en waar ik steeds weer blij van word. Mijn wereld, wat heerlijk!

Zeldzaam voldaan reed ik weer naar huis, waar ik eindelijk mijn instagrams kon posten.

Strandstronk - Jan Ayeslag Texel

Strandstronk – Jan Ayeslag Texel

Waarde

Volgens de longarts in Davos zit werken er voor mij niet meer in. “Uw werk wordt gezond te blijven”. Ondertussen zijn er tussen de periodes dat ik geveld ben wel degelijk periodes dat ik me beter voel en dan dus aan m’n conditie kan werken. Met als catch: het kan zomaar ineens over zijn, simpel doordat er een verkoudheid langskomt.
Nou is het met werk zo dat je er met enige voorspelbaarheid aanwezig moet kunnen zijn. Je spreekt wel eens af iets te doen, klaar te hebben, te presenteren.
Mijn specialisme is erfgoed, en dan vooral hoe wij ermee omgaan in de ruimtelijke inrichting, zowel toegepast in beleid en uitvoering, als beschouwend in cultuurfilosofische zin. Zó, dat staat gewichtig. Maar sinds ik definitief uitviel door ziekte, nu een jaar of drie geleden, heb ik geen bijdrage meer geleverd aan mijn vak. En ik wil dat wel weer, maar hoe? Als ad-hoc deelnemer aan projecten? Als adviseur? Als blogger? Als promovendus?

Eén ding is zeker. Ik houd het niet vol om mijn gezondheid serieus zo goed mogelijk te houden als ik daarnaast geen waarde kan brengen die breder is dan mijn eigen levenssfeer.

Thuis

Nederland. Amsterdam. Ik woon hier al m’n hele leven en toch voelt het als een enorme overgang weer thuis te zijn na een dikke drie maanden in Davos. Om maar een ding te noemen: wat moet je veel dóen thuis! Gewoon een beetje opruimen, eten koken, afwassen, af en toe een afspraak buiten de deur. Allemaal niet indrukwekkend, maar het voelt als véél en dat had ik niet verwacht nu het drukke bewegingsprogramma van Davos er niet meer is. Ik ben blij dat ik mezelf de tijd heb gegeven om te acclimatiseren en zo min mogelijk afspraken heb gemaakt. Mijn hoofd en lijf zijn veel te hard bezig met wennen en vooral met het laten inzinken wat er gebeurd is in de afgelopen maanden. Alles wat ik doe of wat er gebeurt bekijk ik met andere ogen. Kost het me energie? Geeft het me energie? Kan het anders? Hoe voelt het?

Op de automatische piloot gewoon doen wat ik wil doen en maar zien waar het schip strandt is geen optie. Dat schip strandt namelijk in Davos, bij een volgende opname, en hoe fijn ik het daar ook gevonden heb, dat wil ik graag voorkomen door mijn grenzen goed te bewaken.

Er is één grens die ik hier niet goed kan bewaken, en dat is die van de lucht. Heel merkbaar is dat de lucht hier veel vochtiger is dan in Davos, en aan de toegenomen reactiviteit merk ik na een week alweer dat mijn longen het hier minder fijn vinden. Er zit weer een dikke kerel op mijn borst – een naar drukkend gevoel. De ‘indien nodig’ medicatie die de longarts in Davos heeft voorgeschreven en die ik daar niet hoefde te gebruiken zit hier alweer standaard in m’n tas.

Leenberg

Voor mijn opname in Davos had ik me voorgenomen in m’n vrije tijd flink creatief te zijn. Ik had me samen met Dieuwke Spaans tijdens de lessen bij Artless voorbereid. Een hele knipselmap vol inspiratie ging mee in de rolkoffer. Natuurlijk ging het weer anders – wanneer leer ik nou eens dat het leven zich niet altijd goed laat plannen? Ik wilde de sneeuw in en dingen in het landschap maken, maar ik kom amper buiten en ben gewoon nog niet fit genoeg, ook na elf weken nog niet. Maar toch gebeurde er hier iets wat ik niet had verwacht of gepland: ik kreeg m’n eigen berg. Althans… te leen, voor vijftien weken maar liefst. Wat begon als een eerste plaatje voor de thuisblijvers van mijn uitzicht wordt inmiddels een intieme relatie – die ik deel met m’n > 1000 volgers op Twitter – met mijn berg.

On magic and mountains

So much for blogging about my art school experience – I had to quit after a measly three months. My asthma made it impossible to continue and in January 2010 I had to throw in the towel.

I have been able to keep up my weekly home cinema experience Kunst!Film! and I kept adding pics to my Flickr sets ‘On My Wall’ and ‘Waiting For’, but that’s about it for most of the year. In september I went back to Artless, for a short, but vibrant course by teacher Dieuwke Spaans. Together we collected ideas to act as a starting point. She helped me re-discover what I had known all along: that I love land art: stuff done to change space, to change or intensify the experience of the landscape, make one look at the landscape differently, surprisingly, magically. In land art I recognize my own love for landscape and nature, which I explored extensively from a scientific point of view as a geographer and struggled to help preserve as a civil servant. Art and science both look at the landscape differently, but to me they are equally able to enchant it.

So… what now? In December 2010 I left the Netherlands for a three month stay in  Davos, Switzerland, at the Netherlands Asthma Center. Once my overexcited airways start calming down from all the torture they suffered over the years in the Low Countries by means of air pollution and moisture, I might just start to feel better and build up some much needed energy. Not just for sustenance, but for creativity, for expressing myself in different ways. I want to surprise myself – and perhaps others. My main focus in Davos will of course be to restore my health, but being surrounded by majestic mountains and masses of snow is certainly an inspiration I hope to tap into.

Davos is famous for Thomas Mann’s book The Magic Mountain (1924), in which a young German gets to spend seven years in a Davos sanatorium to treat his tuberculosis. I remember reading this book (half of it actually, twice), and feeling the magic of the mountain myself. No way I could resist re-reading the book, so I took it from the hospital library. I hope the mountain will do its magic for me.

Note: because my posts will no longer mainly be aimed at my fellow Dogtime students (rather an international bunch), but also at current and future asthma patients in Davos, I choose to continue writing in Dutch from now.

It’s all about sharing – Kunst!Film!

Once upon a time, because I love sharing my experiences with others, I decided to buy a beamer, clear some wall space and started showing my collection of art documentaries to friends on my now famous Kunst!Film! (Art!Movie!) nights. This has been going on now for over a year. Often we discuss what we’ve seen for a bit, we let it inspire us, but mostly we have a great time sharing our creative and art-loving lives and the odd bottle of wine.

Personal favorites so far:

  • Art:21 – PBS series, now in it’s fifth season. Every episode has four portraits of  contemporary artists loosely connected by a shared theme, lovingly made and no boring talking heads. Don’t know what to ask for Christmas? Look no further.

  • The 1998 Channel 4 series This Is Modern Art by Matthew Collings. I just love the way he talks about art – no pseudo-intellectual bullshit, but straight-forward and often personal insights for anyone who’s interested in modern art. Beware: he might actually make you think.

Ava-ava-ava

Last week’s LAB assignment was to create an avatar mask. In my early years on the internet I used to hide behinde a cartoon avatar and hardly ever revealed my true identity. Over the past years I discovered that being part of the social media world as myself was so much better than hiding behind a digital mask. So no matter how interesting it might have been to create a new identity I felt this one had to be about my real online presence. My avatar is part of it and thanks to it people in varied places all over the world like Shanghai, New Jersey, Bavaria and Amsterdam will immediately recognize me as @fiederels. So I made ava-ava, and stayed true to myself.

Avatar

Photography: Daphne Horn - @ikbendaf

I rather like the other possibilities of the ava-ava, like sharing my identity with others. By lending someone my avatar, do they become me a little bit? Being @fiederels – please tell me what it’s like!

Months ago  I had some great fun on Twitter when I borroughed someone else’s avatar and created minor disruptions in his time-space continuum.

At this moment I’m using my ava-ava as my avatar on Twitter. Now I have an ava-ava-ava.

Lino to ice

Anything can be art. In communication class we re-make – but not quite – another student’s art work. Using different media, re-interpreting, distorting and of course misunderstanding, result in surprising new works. This week I transformed Victor’s work by turning linoprint into video. I used my own imagination and associations, but tried to remain true to the simple composition and atmosphere of the original work.

Waiting for….

This summer I took this picture while waiting for my boat ride along the Amsterdam canals.

wachten op twootje

Just a few days later I shot these

wachten op de buswachten op de tram

– and ever since I can’t stop. Is this how projects are born?

waiting for