De wereld vangen

De zon schreeuwde mij gisteren uit bed. Na de koude winterweken met vorst en sneeuw leek het ineens wel lente op Texel. Er was hier maar weinig sneeuw gevallen en er lag na een dag dooi al bijna niks meer. Even goed nog ingepakt als een michelinvrouwtje bromde ik enthousiast naar buiten, het eiland over. De zachte lucht rook alweer lekker naar bos en boerenland. Het liefst zou ik hele dagen buiten zijn en lange wandelingen en fietstochten maken. Nu houd ik het nog kort… langzaam opbouwen is het devies.

Als ik alleen door de natuur loop zie ik altijd zoveel moois wat ik het liefste direct zou laten zien, maar helaas lijkt het 3G-net op Texel wel gatenkaas. Zonder iPhone zijn de wandelingen anders. Ze worden vastgelegd in beeld en er ontstaat een collectie die ik steeds opnieuw bekijk en waar ik steeds weer blij van word. Mijn wereld, wat heerlijk!

Zeldzaam voldaan reed ik weer naar huis, waar ik eindelijk mijn instagrams kon posten.

Strandstronk - Jan Ayeslag Texel

Strandstronk – Jan Ayeslag Texel

Op je buik bij een koeienvlaai

Al duizenden jaren gebruiken we het landschap om er te wonen, ons eten te laten groeien en om van de ene naar het andere plek te komen. Veranderingen op een van die gebieden betekenen veranderingen in het landschap. Houtsingels verdwijnen, rommelige graslandjes worden geëgaliseerd en we leggen meer en bredere wegen aan om onze verplaatsdrift te bevredigen. Natuurlijk weten we dat het niet zo goed gaat met veel diersoorten – en met andere soorten trouwens wel…. maar waar ligt dat aan, en hebben we er invloed op?

In de BBC-serie ‘The Animal’s Guide to Britain‘ laat Chris Packham ons het leven van een aantal diersoorten zien in verschillende landschapstypen en hoe verbluffend eenvoudig het soms kan zijn om het landschap voor mens én dier een goeie leefplek te laten zijn. Als koeien geen ontwormmiddel krijgen, zoals bij biologische boeren, kunnen de eitjes die strontvliegen in de geurige vlaaien leggen uitkomen en hebben hoefijzerneusvleermuizen genoeg voedsel. En wanneer we dan ook nog de houtwallen en boomrijen in het landschap herstellen zodat ze zich ’s nachts met hun sonarnavigatie kunnen oriënteren, komt het helemaal goed met de vleermuizen.

Natuur en cultuur gaan heel goed samen als we het goed doen, maar hoe precies…? Dat vraagt goed uit je doppen kijken en af en toe met je verrekijker en een echte natuurnerd als Chris Packham naar het landschap kijken. Ik hoop beide kanten meer en meer in mezelf te mogen verenigen en elk geval heb ik er nog een goede reden bij om biologisch te eten.