Met koffie

De bolide is weer door de APK en mocht mee als mobiele vogelkijkhut. Verrekijker mee en een grote thermosfles koffie. Oorverdovend gekrijs toen de kokmeeuwen een kiekendief verjoegen. Hoogtepunt.

Bedwelmend

Rozen zijn truttige tuinplanten vond ik altijd. Iets voor Hyacinth Bucket. Mijn hart sprong niet open toen ik hier acht jaar geleden kwam wonen. Ik zag ze niet eens staan. Harteloos haalde ik zelfs een aantal rozenstruiken weg, om plaats te maken voor de bessen- en frambozenstruiken waar ik zo blij mee ben. Maar gelukkig zijn er zoveel jaar geleden toch een paar rozen ontsnapt aan mijn tuiniersdriften. Wat zijn ze mooi. Ik hou van mijn rozen.

Meander

Mijn slaplantjes groeien in plastic pop-up kasjes. Ik heb zogezegd een groentecamping. Dat geeft bescherming in koude nachten, maar nu houdt het dunne laagje vooral de slakken op afstand. De meanderende sporen die aan de binnenkant van het tentdakje getrokken waren verrieden deze ene snoodaard die toch was binnengekomen. Hij woont nu bij de buren.

Roze wolk

Nog nooit was de kamperfoelie zo mooi. Elke avond ga ik op mijn tenen staan om herinneringen aan lang vervlogen zomers op te snuiven.

Zee

Woeste baren in mijn hoofd. De zee hielp vanmorgen. Een beetje.

Positief!

Wie het zorgelijk inziet krijgt heel snel de knip op de neus. Want dat kan niet.

Gebruik de helft

Au! Die ging doormidden. Want met een half blokje wordt de vaat net zo schoon. 

  

 

Niks nieuws

Dit jaar ga ik iets nieuws doen. Ik ga iets niet doen, namelijk nieuwe dingen kopen. Eten en nuttige zaken als tandpasta en wc-papier mogen wel, en ook benzine voor mijn autootje. Maar geen gezellige nieuwe spullen voor mijn huis, geen nieuwe hippe edoch praktische kleren, geen boeken. Oeps.

Anderen gingen mij voor en zagen hun leven behoorlijk veranderen en hielden als bonus meer geld over.  Dat wil ik wel. Een dikke zak met geld en een nieuwe, geheel verbeterde Els aan het eind van rit.  Jeuj.

 

Tuin & Texel

Vandaag verder gegaan met de achtertuin. Kleine beetjes werk met pauzes. Het gras gemaaid, maar wel het mooie perkje pinksterbloemen laten staan. Dat maaien kon ik niet over m’n hart verkrijgen. Rondom de moestuinbakken en de borders staat het gras ook op junglehoogte. Rondom de eerste moestuinbak heb ik nu geknipt, op de knietjes, maar ook hier voorzichtig om de pinksterbloemen en over de rand van de bak heen geklommen aardbeienplantjes heen.

Mijn moestuinbakken

Mijn moestuinbakken

Met de auto naar de Monnikenweg voor een wandelrondje bij de Rovershut. Ik moet altijd even denken aan het oude Texels Museum hier in het bos. De meeste mensen die ik tegenkwam waren minstens één seizoen warmer gekleed dan ik. Dankzij een lang stuk blauw tape en rekoefeningen tussendoor hield m’n zere knie het goed. Onderweg probeer ik sinds kort goed op m’n houding te letten volgens de methode van Katy Bowman. Moe… maar lekker moe naar huis.

Een paadje dat ik nog niet kende

Een paadje dat ik nog niet kende

Er was nog eten over van gisteren. Ovenschotel met zalm en groenten in krabfumet. Ik drink er een wijntje bij.

Poes wou ook

Poes wou ook

Mijn Moment 2013

Vorig jaar vierde ik mijn Grote Oversteek naar Texel in Mijn Moment, een geweldig initiatief van Henk-Jan Winkeldermaat. Mijn Moment van 2013 was verdwaald… ik heb de broodkruimels gevolgd en het teruggevonden. Nu hier te lezen.

ImageZomervakantie 1976. Ik was twaalf en we waren op Texel. Ik ging in het stapelbed in het huisje helemaal op in in het allereerste boek dat ik ooit voor mezelf had gekocht. Een natuurboek natuurlijk, en ik zou later bioloog worden. In het boek stond dat je onder bijzondere omstandigheden en met véél geluk, het lichten van de zee kon zien, veroorzaakt door kleine algen die je normaal niet kon zien. Het idee vond ik betoverend en sindsdien wilde ik, moest ik, dit wonder beleven. Net als een zonsverduistering en het noorderlicht trouwens.

Na mijn verhuizing van Amsterdam naar Texel in 2012 kon ik na jaren vooral in de stad geweest te zijn eindelijk mijn hart weer ophalen en heel veel in de natuur zijn. Goed voor mijn lijf, maar nog beter voor mijn ziel. In de zomer van 2013 was daar na al die jaren dan eindelijk het wonder. Erik en ik reden in de donkere nacht door de duinen naar het strand. Ik kleedde me uit en waadde door het water en zag de spetters oplichten. Ik moest zwemmen. Best eng in het stikkedonker. De beloning was overweldigend, ik zwom in licht. Samen genoten we van dit zeldzame fenomeen, van elkaar en van mijn jeugddroom die uitkwam.

Niet meer werken door ziekte en toch voldoening vinden in het leven, in een tijd waarin iedereen zijn eigen merk is. Dat is een hele opgave. Natuur, mooie mensen en liefde houden me overeind. En iets van binnen, al snap ik niet precies wat.

Image